Mijn manieren

Soms word ik helemaal verkeerd begrepen. Neem nu Mitsu indertijd. Als ik mijn raad aan derden uitleen, dan begin ik steeds in dezelfde volgorde. Weg die Excelsheets, gare gek, ik heb mijn jas nog niet eens uit, doe eens normaal. Eerst de mensen, dan de cijfers, ja? Ik ben niet gewoon om onmiddellijk wat te liggen tetteren met het plaatselijke opperhoofd, nee, ik negeer het baasje voor ik met de honden gaan spelen ben. Tot ik het verhaal van de handarbeider gehoord heb over de zuurtegraad van de firma, komt m’n HTC niet uit de koffer. Basta.

En ja, soms moeten ze ‘t niet hebben maar ik wil wijn, geen water. Als ze mijn recept niet moeten, dan lijden ze maar honger. ‘t Is toch waar zeker.