Zeikers

Ik mag jullie niet meer alleen laten. Het was een te grote verantwoordelijkheid voor jullie en een inschattingsfout van mezelf.
Nee, ik ben geen nieuw platenlabel uit de grond aan het stampen met Stefan Wuyts. Nee, er is geen exclusiviteitscontract afgesloten met Canon (ben je gek) en nee, er waren geen gesprekken met VT4. Check, double check en vergeet het vooral. Mijn blog, mijn debiet, mijn scorebord, mijn objectieven.

Geertje, marketing manager en dramaqueen bij een elektriciteitsleverancier, maakte zich zorgen over een stel groene punkers dat een anticampagne had opgezet en iemand moest hoognodig dik betaald worden om de communicatie bij te sturen. Zo gezegd zo gedaan en drie uurtjes volstonden voor me om de krijtlijnen uit te tekenen; hij wist onmiddellijk terug waarom. Ik sloeg de koffie af, want ondertussen kwam er een SOS van de mafkegels in Hannover.

De communicatiemachine draaide vierkant en “the inspirator” zoals ze me daar in al hun opdringerigheid wel eens durven noemen, mocht weer met een vracht Belgische olie komen opdraven. De Duitsers stipt? Laat me niet lachen. Veel druktemakers bij mekaar, rondfladderend als wild gevogelte. Zoals ze daar met de budgetten omspringen, zo kwistig waren ze met mijn tijd. Een man met mijn profiel anderhalf uur laten wachten, da’s je reinste gebrek aan professionalisme, punt andere lijn.

Een bedrijf zonder een minimum aan visie verdient gewoon geen Steven Feys.