What’s in it for Feys?

Een steunproject voor kansarme kinderen: klonk leuk in theorie maar ze moeten het me geen tweede keer aansmeren. In 2001 liet ik me overhalen om zo’n kind te steunen – de copywriters van de folder hadden hun best gedaan. Anyway, ik zag er wel naar uit om afgelopen vrijdag naar het achtergestelde gebied te trekken en met eigen ogen te gaan checken of ze me daar geen kat in een zak hadden verkocht.

Mocht ik daar even dat erbarmelijke schooltje bezoeken en met de ouders praten. Dikke tegenvaller. De ontmoeting verliep bijzonder stroef en het was alsof alle initiatief van mij moest komen. De meeste vragen die ik over het schoolproject stelde, werden straal genegeerd en er kwam niet het kleinste woord van dankbaarheid voor zes jaar onophoudelijke financiële steun. Ik vraag me trouwens af wat er zoal met mijn geld gebeurd was.

Het kind zelf kreeg ik pas in de namiddag te zien en het stond me voortdurend met een enge blik aan te staren. Het leek de situatie helemaal niet te begrijpen en er was totaal geen klik.

Misschien waren mijn verwachtingen te hoog gespannen maar een klein beetje return naar mij toe was wel gepast geweest. “Egoïstisch ingesteld” kreeg ik dan te horen als reactie op mijn ongenoegen. Dan krijg je als dank ook nog een hoop zottigheden naar je hoofd geslingerd.

Onnodig te zeggen dat de betalingsopdrachten zijn stopgezet. Ik kan even goed een kind van hier op een viooltje leren spelen.