De meest omstreden blog over marketing en communicatie - Steven Feys

Eurobest Live 2007. Een nieuwe definitie van “applaus op alle banken”. Neem een Steven Feys die een jaar lang keihard gewerkt heeft en een jury met kennis van zaken en je krijgt goud, zilver en vooral veel stroop: “Whatever you touch, turns into gold” van de vrienden uit Amerika en dat soort gezeik: ik was gecharmeerd.

Het was echter niet al goud dat blonk. Een van mijn projecten in de categorie direct & sales promotion werd al dan niet met opzet helemaal over het hoofd gezien maar wat moest ik doen: janken?
Nee, de medewerkers die onze trofees op het droge hadden geholpen, stonden voor ze ‘t goed beseften samen met mij en Aniston op de vloer van de El Divino te gekken. Ibiza, eerste vlucht, geen discussie, zo ben ik dan ook. Het soort dankbaarheid waar die knullen in de eerste weken niet over uitgepraat zullen zijn.

‘t Was welletjes: wat gevierd moest worden, is gevierd. En nu even zien naar die 850 mailtjes die als gekken om mijn aandacht liggen te schreeuwen.

Sommige zakenrelaties weten echt niet hoe ze me moeten verwennen. Ik heb het over de VIP-arrangementen die een grote meneer van Philips me vorige week met misplaatste trots in de handen had geduwd. Alsof hij al uit keek naar de tegenprestatie.

“Wervelend ijsspektakel”. Dat was wat ze me beloofd hadden en dat was dan ook wat ik eerlijkheidshalve van Holiday on Ice verwachtte. “Verrassende special effects”. Ben je gek. Leugens vond ik dat en wie me kent, weet het: Steven Feys houdt niet van leugens. Ik heb al meer special effects in een glazen-bol-met-sneeuw gezien dan op dát ellendig partje ijs.

De aangekondigde “schaatsers met internationaal topniveau” hadden blijkbaar hun vlucht gemist want ik zag een zootje ongetrainde stoethaspels die gemiddeld elk 8 kilometer aflegden. 8 kilometer, op hun dooie gemak, alsof we toch maar op onze trein zaten te wachten. Nee, van tijdsdruk hadden die jongens geen last en de rest van de choreografie leek geïnspireerd door een provinciale rugbywedstrijd. Timing? Geen zin in.
Belgisch ontwerper Bart Clement, bekroond door godweetwie, had naar mijn vermoeden het decor uitbesteed aan het dichtstbijgelegen buitengewoon kleuteronderwijs. De “Magische Medley”, tenslotte, was je reinste audiovisuele foltering.

Mag best cru klinken allemaal, maar ik probeer gewoon heel even de verontwaardiging weer te geven die me er toe aanzette de zaal vroegtijdig en, toegegeven, met veel lawaai te verlaten. De mensen rondom me leken de voorstelling allemaal wel fijntjes te vinden maar Steven Feys didn’t buy it. Note to crew: organiseer het gerust opnieuw maar hou dan die giftige VIP-tickets gewoon uit m’n buurt. Ja?

Steven Feys. Brigitta Callens. Hanne Troonbeeckx. 11 pakken melocakes. 3 kilo Play-Doh. Jacuzzi. Lichtgewonde labrador. Het avondje.

Flink wat mensen in mijn omgeving kijken verwonderd op als ik zeg dat ik met zo’n druk schema nog zélf aan het klussen ga in die spiksplinternieuwe kast van me. Ik wil niet veralgemenen maar als het op de kleine details aan komt, dan laat ik elke gedrogeerde Opel-tuner nu eenmaal liefst buiten het afwerkingsproces - je weet maar nooit met die stielmannen. Ik neem het zekere voor het onzekere én ik heb poten aan m’n lijf dus laat maar aan mij over. Niet dat er zoveel te doen was, likje verf hier en daar, schilderijtje links en rechts; ‘t mag gezien zijn.

Bekaf of niet, mijn aanwezigheid vanavond op een selecte poolparty van enkele BV’s in het danswereldje blijkt een conditio sine qua non, voornamelijk omdat ze zich de vorige keer herinneren. Vraag het aan om het even welke BV met een béétje formaat en het zal luidkeels bevestigd worden: Steven Feys + Tequila equals “pak je boeltje, dj”. Ik wil niemand teleurstellen en het zal mijn gedachten even van Aegon afbrengen. Ik ben benieuwd.

Net voor m’n vertrek naar huis nog een vertegenwoordiger van de Spaanse warenhuisgigant El Corte Inglés over de vloer gekregen. Rats vergeten! Nu, ik was nog op kantoor, dus die man had geluk, hoewel. Blijkbaar hebben die zuiderlingen het concept van ‘verveelde blik’ nog niet te pakken en ik heb hem letterlijk moeten verzoeken terug dat vliegtuig in te kruipen om alles op mail te zetten daar in Spanje. Geen wonder dat de economie er achteruit gaat met dat soort verwijfd getater. Niemand die iets van dat taaltje snapt. Hoe die Spanjaarden het voor mekaar krijgen is mij een raadsel.

El Corte Inglés wil vast gehakt maken van zijn concurrenten, maar mijn aandacht krijg je niet door een schele nicht aan mijn deurbel te hangen. Ik weet nog steeds niet wat dat geschenk nu precies is dat hij gegeven heeft, maar de hond is er verzot op. Waardevolle tip, mensen: Telefoontje, mailtje, overschrijvinkje, nog een overschrijvinkje, bedankje, nog een overschrijvinkje en afgehandeld.

On a brighter note: Jensen-Group doet het goed. Iedereen tevreden en dan gaat je smartphone naar de wierook ruiken natuurlijk.

Tot slot nog even dit. Na het Wit-Gele kruis, Asfaltkonijn, Roularta, Kurt Rogiers, een Nederlands toneelgezelschap en een man met een gek hoedje in het Brusselse Noordstation, is een project met de naam Metatale de volgende zwartrijder om languit op mijn sneltrein plaats te nemen. Smaakt blijkbaar naar meer, dat graan van me. En de man in de straat maar aanschuiven in de rij om het als eerste te mogen geloven.

Laten we eens eerlijk zijn: denken jullie nu echt dat ik een of ander stoffig algoritme zou laten bepalen wie “de meest invloedrijke blogger” is? Maak ik verdomme zelf wel uit.

Metatale? Not in this lifetime.

Een steunproject voor kansarme kinderen: klonk leuk in theorie maar ze moeten het me geen tweede keer aansmeren. In 2001 liet ik me overhalen om zo’n kind te steunen - de copywriters van de folder hadden hun best gedaan. Anyway, ik zag er wel naar uit om afgelopen vrijdag naar het achtergestelde gebied te trekken en met eigen ogen te gaan checken of ze me daar geen kat in een zak hadden verkocht.

Mocht ik daar even dat erbarmelijke schooltje bezoeken en met de ouders praten. Dikke tegenvaller. De ontmoeting verliep bijzonder stroef en het was alsof alle initiatief van mij moest komen. De meeste vragen die ik over het schoolproject stelde, werden straal genegeerd en er kwam niet het kleinste woord van dankbaarheid voor zes jaar onophoudelijke financiële steun. Ik vraag me trouwens af wat er zoal met mijn geld gebeurd was.

Het kind zelf kreeg ik pas in de namiddag te zien en het stond me voortdurend met een enge blik aan te staren. Het leek de situatie helemaal niet te begrijpen en er was totaal geen klik.

Misschien waren mijn verwachtingen te hoog gespannen maar een klein beetje return naar mij toe was wel gepast geweest. “Egoïstisch ingesteld” kreeg ik dan te horen als reactie op mijn ongenoegen. Dan krijg je als dank ook nog een hoop zottigheden naar je hoofd geslingerd.

Onnodig te zeggen dat de betalingsopdrachten zijn stopgezet. Ik kan even goed een kind van hier op een viooltje leren spelen.

Ik mag jullie niet meer alleen laten. Het was een te grote verantwoordelijkheid voor jullie en een inschattingsfout van mezelf.
Nee, ik ben geen nieuw platenlabel uit de grond aan het stampen met Stefan Wuyts. Nee, er is geen exclusiviteitscontract afgesloten met Canon (ben je gek) en nee, er waren geen gesprekken met VT4. Check, double check en vergeet het vooral. Mijn blog, mijn debiet, mijn scorebord, mijn objectieven.

Geertje, marketing manager en dramaqueen bij een elektriciteitsleverancier, maakte zich zorgen over een stel groene punkers dat een anticampagne had opgezet en iemand moest hoognodig dik betaald worden om de communicatie bij te sturen. Zo gezegd zo gedaan en drie uurtjes volstonden voor me om de krijtlijnen uit te tekenen; hij wist onmiddellijk terug waarom. Ik sloeg de koffie af, want ondertussen kwam er een SOS van de mafkegels in Hannover.

De communicatiemachine draaide vierkant en “the inspirator” zoals ze me daar in al hun opdringerigheid wel eens durven noemen, mocht weer met een vracht Belgische olie komen opdraven. De Duitsers stipt? Laat me niet lachen. Veel druktemakers bij mekaar, rondfladderend als wild gevogelte. Zoals ze daar met de budgetten omspringen, zo kwistig waren ze met mijn tijd. Een man met mijn profiel anderhalf uur laten wachten, da’s je reinste gebrek aan professionalisme, punt andere lijn.

Een bedrijf zonder een minimum aan visie verdient gewoon geen Steven Feys.

Een heksenketel van een dag. De telecombedrijven moeten fortuinen opgestreken hebben met de telefoontjes die ik vandaag gedaan heb. Morgen beginnen nl de opstartgesprekken voor een nieuwe warenhuisketen. Jonge ondernemers, grote plannen, inspirerende marktomgeving en Steven Feys op de koffie. Die jongens zitten gebeiteld!

Net toen ik dacht me even gezellig in die zijden kamerjas te knopen, stuit ik op het bericht dat ik een samenwerking zou hebben met Roularta. Roularta, uitstekende reputatie, sterke marktpositie en galopperende winstcijfers. Ik begin te begrijpen waar ze de link leggen.

De waarheid is echter dat ik niks met Roularta te maken heb. Ik zou graag eens weten uit welke vijver ze die waanzinnige geruchten vissen! “Een mislukte campagne van Roularta”, hoe bestààt het?! Eerst eisen ze de neerslag van mijn merit op als een grap van hun hand, en nu zou Roularta er zogezegd achter zitten. Rare snuiters, die zelfverklaarde blogpolitie.

Bon. Bodempje whisky, ijsblokjes erin en morgen even kijken hoe het zit met die nieuwe Armani van me. Want haastig door de gangen heen trippelen doe ik het liefst in stijl.

Soms word ik helemaal verkeerd begrepen. Neem nu Mitsu indertijd. Als ik mijn raad aan derden uitleen, dan begin ik steeds in dezelfde volgorde. Weg die Excelsheets, gare gek, ik heb mijn jas nog niet eens uit, doe eens normaal. Eerst de mensen, dan de cijfers, ja? Ik ben niet gewoon om onmiddellijk wat te liggen tetteren met het plaatselijke opperhoofd, nee, ik negeer het baasje voor ik met de honden gaan spelen ben. Tot ik het verhaal van de handarbeider gehoord heb over de zuurtegraad van de firma, komt m’n HTC niet uit de koffer. Basta.

En ja, soms moeten ze ‘t niet hebben maar ik wil wijn, geen water. Als ze mijn recept niet moeten, dan lijden ze maar honger. ‘t Is toch waar zeker.

Ik kreeg zonet een verblijdend telefoonje: mijn (derde) loft is nu officieel van mij. Luxe penthouse, zonneterrasje, 213m²… Moet ik meer zeggen? Geen seconde getwijfeld. Zoiets voel je ook van zodra je zo’n gebouw binnen stapt, zeker als je er wat in thuis bent.

Of ik er veel zal kunnen verblijven is een andere vraag maar jullie zijn in elk geval niet uitgenodigd.